Honderd Nederlandse liedjes die de rock-'n-roll overleefden

Een selectie liedjes uit de jaren 1959 - 1969/1970

auteur: Co de Kloet en Leo Boudewijns
geplaatst in: Tijd voor teenagers, Uitgeverij De Fontein 2001

1965 Een meisje van zestien
Oorspronkelijke titel: Une enfant
Tekst: Charles Aznavour
Nederlandse tekst: Lennaert Nijgh
Muziek: Charles Aznavour en R. Chauvigny
Boudewijn de Groot

Ze kenden elkaar van de middelbare school, Boudewijn de Groot en Lennaert Nijgh. Veel feestjes. Boudewijn zong, en iemand tipte Phonogram; het geluk is vaak met de groten. Lennaert, die zulke aardige stukjes in de schoolkrant schreef, mocht een tekst maken.
Boudewijn de Groot: 'Phonogram kwam vervolgens met Een meisje van zestien. Ik hoorde het eerst in het Engels en riep: "Over mijn lijk!" Vervolgens bleek dat Charles Aznavour het had geschreven en het ook had gezongen. En dat klonk een heel stuk beter. We hebben het vertaald en het werd meteen een hit.'

1966 Het land van Maas en Waal
Tekst: Lennaert Nijgh
Muziek: Boudewijn de Groot
Boudewijn de Groot

Dit lied is in vrijwel elke tekstbundel te vinden, het betekende een hoogtepunt in de samenwerking tussen Boudewijn de Groot en Lennaert Nijgh. 'Hitdossier' geeft het achttien weken in de hitlijst met een nummer 1 als hoogste notering. En het was origineel Nederlands.
Boudewijn de Groot: 'Op een gegeven moment werd het zo moeilijk... Het was net de beatperiode. De belangrijkste stroming bestond uit Engelse bandjes. AlIes wat Nederlandstalig was werd ogenblikkelijk bestempeld als smartlap. Geitenharensokkengedoe. En al stonden we in de hitparade, het publiek nam geen genoegen met zo'n enkele zanger met zijn gitaartje. Het verwachtte een hele band. En veel meer swing. Dus gingen ze joelen. Echt uitjouwen. Geloof me, dat is niet leuk.'

1966 Noordzee
Tekst: Lennaert Nijgh
Muziek: Traditional
Boudewijn de Groot

Het behoort niet tot Boudewijns grootste nummers, met te vergelijken met bijvoorbeeld Het land van Maas en Waal. De Noordzee was een traditional en bijzonder populair onder zeelui. Lennaert Nijgh bewerkte de oorspronkelijke tekst, zodat Boudewijn er wat mee kon doen, overigens met groot respect voor het origineel.
Toen het eenmaal een hit was kon men het vaak horen galmen over de Vinkeveense Plassen wanneer de kruiser Celia Oetje van Herman Stok daar lag afgemeerd. Terwijl de zon langzaam in de plas zonk, klonken de stemmen van het complete TvT-team in ontroerende harmonie door de vallende schemering, terwijl de gastheer de glazen opnieuw vulde. Zeelui waren het, maar wel zeelui van Vinkeveen.

1966 Testament
Tekst: Lennaert Nijgh
Muziek: Boudewijn de Groot
Boudewijn de Groot

Een beetje jong om na tweeŽntwintig jaar in dit leven al je testament op te maken, maar het gevolg was wel een prachtig lied van het befaamde duo Lennaert Nijgh en Boudewijn de Groot. Achteraf kun je vaststellen dat hun samenwerking een geweldig stempel heeft gedrukt op de Nederlandstalige muziek van die periode. Oorspronkelijk werk op hoog niveau in een reeks die door niemand werd overtroffen of geŽvenaard. Uiteindelijk leidde die hoge productie tot een verwijdering. Hoe dan ook, het blijven goede jeugdherinneringen, die je meeneemt zolang je leeft.

1966 De vrienden van vroeger
Tekst: Lennaert Nijgh
Muziek: Boudewijn de Groot
Boudewijn de Groot

Boudewijn de Groot: 'Op de middelbare school hadden we dat illustere vriendenclubje, het merendeel heeft het ver geschopt: directeuren van de ABN, Amro, eentje bij EMIÖ Als het maar even kon zaten we bij elkaar in Zandvoort. Bier drinken en naar Veronica luisteren. Grote feesten en dan straalbezopen achter op de Solex van Lennaert, hevig slingerend. Dan het tuinpad van een zeer chique villa oprijden om in de rododendrons te pissen.'
De stoerheid die hieruit spreekt is in de tekst van het lied fraai genuanceerd: 'Waar zijn m'n vrienden heen, Die ik moeiteloos vertrouwde, Op wie ik dromen bouwde, 'k Ben nu helaas alIeen...'

1966 Welterusten, meneer de president
Tekst: Lennaert Nijgh
Muziek: Boudewijn de Groot
Boudewijn de Groot

Die president was de Amerikaanse president Johnson, onder wiens regering de oorlog in Vietnam escaleerde. De protesten werden steeds heviger, niet alleen in de Verenigde Staten maar ook in Europa. 'Johnson moordenaar!' riepen ze in oktober in Amsterdam, maar dat stond de politie niet toe. Er volgden charges, want het bevriende staatshoofd mocht immers niet beledigd worden. Elders in de wereld vonden zelfverbrandingen plaats en massademonstraties. Het zou nog heel lang duren voordat de realistische oorlogsbeelden op de Amerikaanse televisie getoond werden en mede daardoor de geldende opinie naar vrede liet omslaan.
Boudewijn de Groot en Lennaert Nijgh hebben met dit inmiddels klassieke protestlied hun steentje aan die mentaliteitsverandering bijgedragen.

1967 Onder ons
Tekst: Lennaert Nijgh
Muziek: Boudewijn de Groot
Boudewijn de Groot

Dit is een wijze levensles van Boudewijn de Groot, die het eenvoudige landleven maar verdacht vond.
Boudewijn de Groot: 'Ik heb overigens wel van mijn vader geleerd dat ik niet wilde zijn zoals hij. Dus toen ik kinderen kreeg dacht ik: dat moet ik beter doen. Geen generatiekloof, geen remmingen. Maar aan de andere kant kun je van iemand als ik, die twee keer getrouwd is en twee keer zijn gezin heeft verlaten, ook weer niet zeggen dat hij het beter heeft gedaan dan zijn vader. Mijn vader was dichtbij en toch ver weg en ik vertrok. Vul maar in. Daar kun je elke subjectieve uitleg aan geven die je maar wilt.'

1967 Picknick
Tekst en muziek: Boudewijn de Groot
Boudewijn de Groot

Altijd samen aan de maaltijd, hoe pastoraal ook, hoe idealistisch ook, het was niet alles.
Boudewijn de Groot: 'Dweilen in Dwingelo. Ik kocht een boerderij in Dwingelo, waar ik met een stel stonede hippies probeerde repertoire te schrijven. Een ramp. In de eerste plaats moest ik ze onderhouden, terwijl ik al haast geen geld meer had. En waren van 's ochtends tien tot diep in de nacht aan het blowen. De lange winter, met loeiende oliekachels die geld stonden te vreten. Van pure ellende stond ik af en toe op de deel eenzaam op mijn elektrische gitaar te rammen. Een tranendal. Tot ik in de lente het licht zag en ze allemaal de deur heb uitgezet.'

1968 Als de rook om je hoofd is verdwenen
Tekst en muziek: Boudewijn de Groot
Boudewijn de Groot

Het was de tijd dat Boudewijn de Groot en Lennaert Nijgh elkaar de loef afstaken in het vinden van vreemde, mysterieuze en wonderlijke beelden. Dat zal wel te maken hebben gehad met rookwolkjes die regelmatig langs hun creatieve hoofden dreven. Gedurfd was het wel en wie het niet begreep hield zich stil om niet het slachtoffer van hoongelach te worden.
'Je kerft je naam in de nerf van een boom', 'De klok en de klepel verzetten de tijd', 'Z'n blindenstok tikt op de brug', enzovoorts. Het klinkt zeer goed maar het grenst toch aan het onzinnige. Picknick, Meester Prikkebeen, Pastorale en ook dit lied hoorden bij elkaar. Ze ontsproten aan dezelfde inspiratie, namelijk de schilderijen van Brueghel en Bosch. En er ging niets verloren, want Boudewijn was (en is) altijd woord voor woord te verstaan.

1968 Meester Prikkebeen
Tekst: Lennaert Nijgh
Muziek: Boudewijn de Groot
Boudewijn de Groot

Terwijl Boudewijn de Groot lyrisch in de weer was met zijn 'Tuin der Lusten' golfde de popmuziek met de Engelse slag om hem heen. Pop was volwassen geworden, meldde een muziekblad, ook al had Toon Hermans met Mien waar is m'n feestneus de top van de hitparade te pakken.
De langspeelplaat rukte op. 'Popmuziek is een ingewikkelde en nauwelijks meer onder ťťn noemer te vangen levenshouding geworden', schreef een krant.< Muziek Parade voorspelde dat Veronica 'waarschijnlijk nog heiliger dan de Karel Doorman' zou blijven uitzenden op 192 meter, tot genoegen van miljoenen.

1969/1970 Pastorale
Tekst: Lennaert Nijgh
Muziek: Boudewijn de Groot
Ramses Shaffy en Liesbeth List

Een klassiek nummer van Boudewijn de Groot en Lennaert Nijgh, maar vooral ook bekend in de uitvoering door Ramses Shaffy en Liesbeth List. Het lied werd in dezelfde tijd geschreven als Meester Prikkebeen en dat valt er goed aan te horen. Shaffy had al een classic achter de rug, zijn eigen Sammy uit 1966, maar Liesbeth List was nog niet in de single-hittijsten voorgekomen.
Televisieregisseur Bob Rooyens, bekend om zijn soms bizarre spel met beelden, maakte een show met haar die de persprijs won op het tv-festival in Montreux. Haar vriendschap met Ramses bleef een leven lang bestaan.


Omhoog
Terug