Boudewijn de Groot met groot orkest in Paradiso

Nooit naar het songfestival!

auteur: Gertom De Beer, foto: Bernd Rouabhi
geplaatst in: NCRV gids 1997

Groot talent voor heimwee. Boudewijn de Groot maakt er geen geheim van. "Nee, niet naar die vervlogen jeugd, maar naar die manier van werken van toen." Al heeft hij zichzelf in zijn muziek natuurlijk ouder en ouder zien worden, daar zingt hij niet over. Een recensent schreef, na het concert van 3 december vorig jaar in Paradiso, dat "dat bekakte Aerdenhoutse accent eindelijk verdwenen was". Een glimlach breekt door. Mooie afstandelijke man. Grijze lokken. Uiterst zorgvuldig formulerend.

We zitten in de Heemsteedse woonkamer van Boudewijn de Groot. Het is de dag na het Eurovisiesongfestival. Hilariteit. Met de jongens van de band had Boudewijn gisteravond in Antwerpen, tijdens de rust van zijn concert, nog gewed. Hij tipte Mrs Einstein op de 19e plaats. Werd de 22e. Nee, het Eurovisiesongfestival, daar zou hij zich nooit voor lenen. Boudewijn de Groot: "Past gewoon niet bij mijn karakter om in competitieverband liedjes te gaan zingen. Maar ik vind het wel leuk en spannend."

PEETVADER
De peetvader van de Nederlandstalige pop is blij met het uur jeugdsentiment dat hij, samen met het Metropole Orkest, in Paradiso op 3 december 1996 heeft kunnen maken en dat zaterdag bij de NCRV te zien en te horen zal zijn. "Het was al heel lang een wens van mij om de arrangementen van Bert Paige, zoals die op de plaat staan, tijdens een concert uit te voeren. Ik ben niet iemand die Ahoy' vult. En optreden met een groot orkest is erg duur. Maar nu deed de gelegenheid zich voor."
In een stampvol Paradiso begeleidt Dick Bakker met zijn orkest de bard der lage landen. In prachtige nummers als bijvoorbeeld "Een meisje van 16", "Prikkebeen", "Zonder vrienden kan ik niet", "Testament" en het vrolijke "Land van Maas en Waal". Boudewijn doet het solo of in duet. Dat laatste met dochter Caya, zoon Jim, met Jan Rot, Ellie Nieman (van Rikkert), Fay Lovsky (zingende zaag). Ernst Jansz (vleugel), en Vera Beths (viool).
Eigenlijk leefde het plan al vanaf het moment dat Boudewijn de Groot vijftig werd. Hij is nu 53. Zoon Marcel had er ook bij moeten zijn, maar lag juist op dat moment in het ziekenhuis. Over die zoon met dezelfde oogopslag, dezelfde faalangst maar toch wat overmoediger, spreekt hij met opvallende vertedering.

VADERHART
Eigenlijk over alle drie zijn kinderen uit de twee vorige relaties doet hij dat. Aangenaam oprecht. Hij zegt: "Ik heb ze behoorlijk links laten liggen. Zeg maar verwaarloosd. Daarna heb ik het tÚ nadrukkelijk goed willen maken. Ze bestˇˇkt met adviezen. Daar ben ik mee opgehouden. Mijn dochter Caya (actrice -red.) riep eens woedend dat dat alleen maar averechts werkte. Zij had gelijk natuurlijk, maar toch."
Nog niet zo lang geleden stond hij met zijn zoons Marcel en Jim op een podium. Trots?
Boudewijn de Groot: "Mijn vaderhart sprak. Natuurlijk was ik trots. Maar ik wist tegelijk waar die jongens nog doorheen moeten. En Caya als actrice is prachtig. Ik moet er niet aan denken dat mijn kinderen het leven zouden uitzingen als toeschouwers. Dat ze dingen zouden doen waarvan ik zou denken: dat is helemaal niks."

ECHTE MOEDER
Er is bijna te veel over hem geschreven. Stapels en nog eens stapels interviews en verhalen over zijn moeder die hij nooit bewust gekend heeft omdat ze in het Jappenkamp op Java stierf. Nog voor hij twee was. Spannend is dan zo'n nummer "Moeder" in zijn tv-programma, waarover hij eens tegen Hugo Camps van Elsevier zei: "De tweede keer dat ik op het podium stond te huilen, was bij het zingen van ,Moeder'. Mijn stiefmoeder zat in de zaal. Ineens bedacht ik: zij heeft mij langer gekend dan mijn moeder en toch zing ik niet over haar. Ik zing over mijn echte moeder. Terwijl ik daar op het podium stond, kreeg ik het gevoel dat zij mij stimuleerde om nog mooier te zingen. Toen werd ik geraakt door een steekvlam van medelijden. Of misschien was het wel echt verdriet."

JEUGDHERINNERINGEN
Boudewijn de Groot kan heel ver gaan in zijn heimwee. Optreden blijft plan twee. Hij zegt: "Die verlegenheid of norsheid kwam door de fašade van onverschilligheid. Op het podium was ik plaatsgebonden. Spaans gitaartje, microfoon. Dat was het dan. Met angstzweet in vroegere sociŰteiten opgetreden die een heel orkest (net als op de plaat) verwachtten. Kon ik uiteindelijk ook niet meer tegen. Maar dan nog. Mijn muziek leent zich niet voor uitbundigheid. Geen Mick Jagger. Geen gespring. Wat wel klopt: ik heb me door mijn toneeloptredens - in bijvoorbeeld de musical ,Tsjechov' naast mijn zoon Marcel - leren bewegen. Vroeger moest ik altijd iets in mijn handen hebben. Een gitaar, een microfoon, iets. Nu kan ik zonder."
Het is riskant, maar we vragen het toch maar: Wie ben je? Muzikant, protestzanger, acteur, cineast, componist? Hij lacht. En opnieuw antwoordt hij op die ingehouden manier: "Er kan niet staan dat ik zing. Zanger refereert aan een ,echte' klassieke zanger. Er staat dus musicus in mijn paspoort."

SAMENWERKING
Een laatste opmerking betreft de vraag waar geen journalist omheen kan. Steeds weer zijn verbazingwekkende samenwerking met tekstschrijver/jeugdvriend Lennaert Nijgh. Verketterd, afstandelijk, maar altijd weer aan de basis van het succes. Boudewijn de Groot is een eerlijke vijftiger geworden. Hij zegt: "We horen organisch bij elkaar. Ik wil niets liever dan zijn teksten zingen. Lennaerts grote kracht is dat zijn teksten heel universeel zijn. Heel veel mensen kunnen zich daarin vinden. Ja, jij zegt wel dat ik trouw gebleven ben aan mezelf, maar mijn persoonlijke nostalgie en heimwee naar vroeger,wie kan daar verder wat mee?"
En of hij gelijk heeft.Toch leuk dat hij bij het afscheid zegt: "Ach, die fietstochten van ons vroeger, die Lennaert laatst opgaf gereden te hebben, die rijd ik tegenwoordig zelf. En echt!"

Voorproefje
Van 14 juni - 20 september besteedt de NCRV-tv aandacht aan "klassiekers" uit de lichte muziek. Onder de titel "Classic albums" is wekelijks muziek te horen van grote artiesten. De uitzending "Boudewijn de Groot in Paradiso" vormt deze week een voorproefje. Het concert is tegelijkertijd te beluisteren via Radio 2, met vooraf een gesprek met Boudewijn de Groot.
De volgende nummers zijn te horen:
Een meisje van zestien
Onderweg
Naast jou
Prikkebeen
De reiziger
Als het bericht slecht is dood je de boodschapper
Zonder vrienden kan ik niet
Avond
Malle Babbe
Jimmy
Moeder
Testament
Land van Maas en Waal


Omhoog
Terug