Recensie Andere Tijden

Boudewijn bezingt andere tijden van straks en toen

auteur: Richard Stekelenburg
geplaatst in: Haarlems Dagblad, 11 februari 2002

'Andere Tijden' is niet alleen de titel van de show waarmee Boudewijn de Groot zaterdag de Stadsschouwburg Velsen aandeed. De kreet geldt sinds jaar en dag als het watermerk waaraan de samenwerking tussen de zanger en zijn vaste tekstschrijver Lennaert Nijgh te herkennen is. Sinds 'Er komen andere tijden', Nijghs vertaling van Dylans 'The times they are a-changing' duikt de boodschap keer op keer weer op. Zo ook in Velsen.

Boudewijn de Groot met 'Andere tijden'
Muzikanten: Ernst Jansz (piano), Jan Hendriks (gitaar),
Jan de Hont (gitaar), Len te Voortwis (bas),
ke Danielson (keyboards, accordeon, glasorgel),
Monique Lansdorp (viool), Mark Stoop (drums).
Gehoord: zaterdag 9 februari, Stadsschouwburg Velsen.
Nog te horen: 26/2 Kennemer Theater Beverwijk,
9 en 10/4 Stadsschouwburg Haarlem,
11/6 De Meerse, Hoofddorp.


Andere Tijden is tevens de titel van de te verwachten nieuwe cd met teksten van Nijgh. In dit programma hadden eigenlijk die liedjes centraal moeten staan. Alleen: Lennaert heeft - op een enkeling na - de teksten nog niet af. Het schrijven laat zich niet bespoedigen door vastgelegde theatertournees of afspraken met platenmaatschappijen - niet bij Nijgh.
Staat Boudewijn de Groot daarmee met lege handen in de zaal tijdens deze tour? Nee, dat nou ook weer niet. Begeleid door een band met prachtmuzikanten (half Doe Maar, een glansrol voor violiste Monique Lansdorp) is er ten eerste ruimte voor een mooie doorkijk op het oude werk, beginnend met de allereerste hit: Een meisje van zestien.

Er kan gemijmerd worden bij Avond, volgens Boudewijn een favoriet onder mannen met relatieproblemen en aldus vanavond aan hen opgedragen. Er zijn: De reiziger, Een wonderkind van 50, het monumentale De engel is gekomen (Danielson op glasorgel), Malle Babbe natuurlijk (wr in de voor Boudewijn de Groot kenmerkende gekuiste versie) en Testament. En het is Leonardo, waarin het publiek luidkeels de rol van de boze bevolking van Florence mag vertolken: 'Leonardo is een tovenr!!!'

Opvallend is - luister naar oude opnamen - dat de stem van de zanger in al die jaren nauwelijks is veranderd: toen al dat bijna afgebeten, keurige Heemsteeds, n nog steeds. In de toegift zingt hij De Kater, het liedje waarmee het allemaal begon, in een rolletje als troubadour in een film van - toen nog - filmacademiestudent Lennaert Nijgh. Hier in Velsen, in een fraai decor van 31 hanglampen, is het niet eens zo moeilijk om je de 'late puber' van toen in de Boudewijn van nu voor te stellen.
Maar Andere tijden is nadrukkelijk meer dan een terugkijken op oud werk. Naast Nijgh vroeg De Groot ook Jan Rot en Freek de Jonge teksten te leveren. Vooral die van De Jonge blijken de zanger wonderlijk goed te passen.
De vondeling van Ameland bijvoorbeeld, een ontroerend accordeon-liedje over een aangespoeld baby'tje dat wordt gevonden, meegenomen en verzorgd door een jutter. De bevolking spreekt er schande van. Jaren later loopt de jongen naakt terug de zee in, zijn dood tegemoet. Zwembadpas handelt over Kees, de verslaafde zwerver die vroeger als jongen al een buitenbeentjes was. Beide nummers verdienen met recht een plaats tussen de echte Boudewijn de Groot- klassiekers.
En nieuws van Nijgh? Laat het water open een liefdesbetuiging aan de zee, telt voor een halve niet echt nieuw, maar nooit eerde opgenomen. De andere twee zijn melancholische pareltjes. In Nergens heen wordt de laan bezongen waar Boudewijn en Lennaert samen opgroeiden - Heemstede, jaren vijftig; op straat kon nog worden gevoetbald. De Winter is een ontroerend lied van spijt. Het maakt de cirkel - wat watermerk betreft voorlopig rond met de tekstregel: 'Ik heb door zoute tranen heen andere tijden gezien'.
'Er komen andere tijden' mag dan steeds vaker 'er wren ander tijden' zijn, het watermerk is er niet minder helder van geworden.


Omhoog
Terug